Komisja Edukacji Narodowej – centralny organ władzy oświatowej, który został powołany w Polsce przez Sejm 14 października 1773 na wniosek króla Stanisława Poniatowskiego.

Stanisław Poniatowski

Komisja była pierwszym ministerstwem oświaty publicznej w Polsce i pierwszą tego typu instytucją w Europie. Została powołana głównie dlatego, że do 1773 r. edukacja podstawowa i średnia były w Rzeczypospolitej organizowane i kontrolowane przez zakon jezuitów. System stworzony przez jezuitów funkcjonował całkiem sprawnie, choć cechował go swoisty konserwatyzm i nietolerancja religijna. W 1773 r. zakon jezuitów został nagle rozwiązany przez papieża, co w Polsce zagroziło całkowitym upadkiem edukacji, ale też dało impuls do głębokich reform szkolnictwa.

Podsumowanie dokonań Komisji:

· całkowita reorganizacja oraz stworzenie od podstaw systemu szkół średnich
· opracowanie nowych programów nauczania w duchu umiarkowanego oświecenia
· utworzenie seminariów nauczycielskich przy uniwersytetach
· publikacja nowatorskich podręczników szkolnych
(w sumie wydano 27 podręczników, z których część po raz pierwszy stworzyło polską terminologię naukową takich dziedzin jak fizyka, matematyka, chemia, logika, gramatyka)
· reforma Akademii Krakowskiej i Wileńskiej
· utworzenie Towarzystwa do Ksiąg Elementarnych

Działalność Komisji jest trudna do przecenienia w historii Polski. Kilkudziesięciotysięczna kadra nauczycielska wychowana przez Komisję kontynuowała działalność w jej duchu jeszcze długo po utracie przez Rzeczpospolitą niepodległości wychowując kolejne pokolenia względnie nowocześnie wykształconej młodzieży, dzięki której w ogóle przetrwała polska kultura i język.

Na podstawie www.pl.wikipedia.org