Komisja
Edukacji Narodowej –
centralny organ władzy oświatowej, który został powołany w
Polsce przez Sejm 14 października 1773 na wniosek króla
Stanisława Poniatowskiego.
Komisja była pierwszym ministerstwem oświaty publicznej w Polsce i
pierwszą tego typu instytucją w Europie. Została powołana
głównie dlatego, że do 1773 r. edukacja podstawowa i średnia
były w Rzeczypospolitej organizowane i kontrolowane przez zakon
jezuitów. System stworzony przez jezuitów
funkcjonował całkiem sprawnie, choć cechował go swoisty konserwatyzm i
nietolerancja religijna. W 1773 r. zakon jezuitów został
nagle rozwiązany przez papieża, co w Polsce zagroziło całkowitym
upadkiem edukacji, ale też dało impuls do głębokich reform szkolnictwa.
Podsumowanie
dokonań Komisji:
· całkowita reorganizacja oraz stworzenie od podstaw systemu
szkół średnich
· opracowanie nowych programów nauczania w duchu
umiarkowanego oświecenia
· utworzenie seminariów nauczycielskich przy
uniwersytetach
· publikacja nowatorskich podręczników szkolnych
(w sumie wydano 27 podręczników, z których część
po raz pierwszy stworzyło polską terminologię naukową takich dziedzin
jak fizyka, matematyka, chemia, logika, gramatyka)
· reforma Akademii Krakowskiej i Wileńskiej
· utworzenie Towarzystwa do Ksiąg Elementarnych
Działalność Komisji jest trudna do przecenienia w historii Polski.
Kilkudziesięciotysięczna kadra nauczycielska wychowana przez Komisję
kontynuowała działalność w jej duchu jeszcze długo po utracie przez
Rzeczpospolitą niepodległości wychowując kolejne pokolenia względnie
nowocześnie wykształconej młodzieży, dzięki której w
ogóle przetrwała polska kultura i język.
Na
podstawie www.pl.wikipedia.org